Tupiza Tupiza Tupiza

Lieve mensen,

na drie keer slikken gedag gezegd aan Argentinië. Dat was ook meteen de eerste echte stap verwijderd van Europa. In Bolivia besef ik namelijk pas hoe Europees Argentinië was. Heb mijn laatste week in het noorden van Argentinië goed besteed. Voordat ik weer op de fiets ben gestapt in Salta, had ik eerst nog het Che guevara huis bezocht. Dè nationale held van argetinië en voor een groot deel van Zuid amerika. Heel interessant om te zien, maar wat een mythevorming om ´onze´ Che heen zeg. Altijd kritisch blijven is belangrijk natuurlijk, zelfs als het slechts een overvloed aan sleutelhangers, t-shirts en lelijke portretten betreft.

Afijn, ver weg van het huis van de ´held´, heb ik een heerlijke middag gehad op een rots tussen het riet met twee schattige jongetjes: Michele en Fernando. We waren eigenlijk van plan om een waterval te bezoeken, maar aangezien, ongelukkige en typische ik, met kleding en al was uitgegleden, pats boem in het water, besloot ik wijselijk om op te drogen (inclusief mijn aardig doorweekte paspoort natuurlijk) en de rest niet langer op te houden (had toch al even geen zin meer in nóg meer schrammen, natte voeten en enge rotsen).

Ik heb me supergoed vermaakt met de jongetjes trouwens. De één zijn broek was tot op de draad versleten tot aan piepende gaten bij de kontzakken toe (geloof het of niet, het is echt waar) en de ander droeg niet alleen versleten, maar ook nog eens, ik denk 4 maten te grote schoenen. Hun vader had een huisje gebouwd aan de rand van de rivier en hun moeder was verdwenen sinds 10 jaar. Dat heeft Argentinië dus ook te bieden, armoede en ellende. Het waren echter net kleine aapjes, verlegen, maar eenmaal uit hun schulp gekropen gingen ze los. Ik had zelfs nog een afscheidkusje verdiend en ik hoop echt dat ze die vrolijkheid kunnen behouden, maar ik vrees van niet.

Het leven gaat verder, en dus ben ik de dag daarop weer vol goede moed op de fiets gestapt in Salta samen met twee sociale Canadezen en een aardige Amerikaan. Langs enorme rotsformaties, vlaktes en zeven kleurige bergen, bekruipt je het gelukkige road runner gevoel, alhoewel ik vaak als laatste aankwam trappen in de waarschijnlijk verkeerde versnelling. Zucht. Een auto was een stuk ontspannender geweest. Die optie had ik met de drie Israëli´s, maar ik was het Hebreeuws inmiddels al wel een beetje beu.

Vanuit Salta het lieflijke Humahuaca bekeken. De invloed van Bolivia was meteen een stuk zichtbaarder. Kleine gedrongen, bruingebrande vrouwtjes in felgekleurde rokken, verpluiste vesten, en hoedjes domineerden het straatbeeld. Erg gezellig allemaal, maar ik was er snel genoeg uitgekeken. De volgende uitdaging, jawel: BOLIVIA!

De grens tussen de twee landen was slechts een immigratiepost, maar bij de eerste stap op Boliviaans grond, bevond ik me ook overduidelijk in een ander land. Markten die uitpuilen van nepfilms en ander prullaria, ponchos en alpaca´s, mensen met kilo´s gewicht op hun rug en zanderige straten. Enigszins obscuur was het er wel, ik was daarom ook blij dat ik kon vertrekken na 3 uur te hebben gewacht op de bus. Humpy bumpy was de weg, maar ik heb de reis overleefd richting Tupiza. De volgende twee dagen met twee wat oudere Spanjaarden opgetrokken in dit geweldige stadje. Eén van hen woonde al 15 jaar overal en nergens in Bolivia en leefde van nieuws fotografie. Een beetje een ongeschoren figuur, maar interessant. Dat vond hij zelf geloof ik ook wel, vandaar dat ik nu dus alles af weet van de onstuimige Zuid Amerikaanse geschiedenis. Maar na twee dagen kwamen de monologen me wel de neus uit en kon ik geen politiek of geschiedenis meer aanhoren. Adiós dus maar!

In elk geval, I just love Tupiza. Het is er aangenaam, de mensen zijn er een stuk vriendelijker dan in het noordelijke Bolivia (mede dankzij hun warmere klimaat), en er is genoeg te eten. Dat wil zeggen, je ziet heel duidelijk dat niemand er rijk is (de gemiddelde Tupizaan verdiend 100 euro per maand zo is me verteld), maar iedereen heeft kleren en voldoende te eten (omdat het geen duit kost, een enorm bord met pasta en ander ondefineerbaar voedsel erop gekwakt gemaakt door de lokale vrouwen zo´n 50 cent kost). De markten zijn bezaaid met zelf verbouwd fruit, mais en brood. Ik was gedwongen om een week te verblijven, omdat ik wachtte op een Iers meisje met wie ik samen de zoutvlaktes ga bezoeken.

Maar ik voelde me echt bijzonder goed in Tupiza. Zo goed dat ik meerdere lokals heb ontmoet. De kapper op de hoek die serieus de Chinese zangeres Teresa Teng draaide in zijn winkeltje, de kokkin met haar bolhoedje en vlechten achter haar salteña kraampje, een gezellig Boliviaantje die me introduceerde aan de ons kent ons Tupizaanse jongelui, de bouwvakker en de politiek fanaten allemaal achter hun president Evo Morales. En het allergrappigste was, niet alleen ik leerde wat mensen kennen, blijkbaar werd er ook al over mij gepraat. Ja, die Japanse, die zo vaak loopt rond te struinen hier, aah, ja daar heb je d´r weer. Haha, ik ben nu dus omgedoopt tot Japanse. Na een paar dagen leek ik me bijna gaan te vervelen, aangezien de hostals in Bolivia over het algemeen een stuk minder sociaal zijn ingericht dan in Argentinië (geen dorms, geen keuken, geen gezellige patio), maar rust was eigenlijk wel even goed voor me.

Na 4 dagen ontmoette ik opnieuw een Israëli. En wat bleek: hij was juist teruggekeerd van de zoutvlaktes toer met dè drie Israëli´s van wie ik meer dan een week geleden afscheid had genomen in Salta. Tja, de backpack wereld is klein, dit gaat me zeker nog een keer overkomen.

Morgen is het overigens mijn beurt, op naar één van de meest indrukwekkende natuurgebieden ter wereld zonder horizon (hoe maf is dat!), de zoutvlaktes: Salar Uyuni. Heb er ontzettend veel zin in, het is de eerste toer waar ik echt echt naar uitkijk. We gaan echt te gekke foto´s maken, want zonder horizon is alles mogelijk. Magie alom.

dikke kus,

Aansan